Magnificat to pieśń Maryi zapisana w Ewangelii św. Łukasza (Łk 1,46-55). Jest modlitwą uwielbienia i wdzięczności za wielkie dzieła Boga, a w liturgii Kościoła najczęściej pojawia się podczas nieszporów.
Pełny tekst Magnificat
Wielbi dusza moja Pana
i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim.
Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy.
Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia,
gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny.
Święte jest Jego imię,
a Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się Go boją.
Okazał moc swego ramienia,
rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za swoim sługą, Izraelem,
pomny na swoje miłosierdzie,
jak przyobiecał naszym ojcom,
Abrahamowi i jego potomstwu na wieki.
Co oznacza Magnificat?
Nazwa pochodzi od pierwszego słowa łacińskiego tekstu: Magnificat anima mea Dominum, czyli Wielbi dusza moja Pana. W tej modlitwie Maryja nie skupia uwagi na sobie, lecz na Bogu, który działa w historii i podnosi człowieka w pokorze.
Kiedy odmawia się Magnificat?
Najczęściej kantyk Maryi odmawia się wieczorem, szczególnie w nieszporach. Wiele osób sięga po niego także w chwilach wdzięczności, po otrzymanej łasce albo wtedy, gdy chce oddać Bogu chwałę mimo trudnej sytuacji.